Dag 78 + dag 79: Een weekendje zondigen

Zaterdag 23 april 2016 

Lieve lezers,

Na een goede week werken verdiende ik het (al zeg ik het zelf) om nog eens goed uit te slapen. Ik profiteerde er dan ook van om op zaterdag eens goed uit te slapen. Nadat ik op mijn gemakje wakker was geworden, besloten we om naar 'T Vat te gaan. Het eerste plan was om te gaan zwemmen, maar omdat het regenseizoen begonnen is en het weer dus onvoorspelbaar is, deden we dit toch maar niet. Het is ook niet leuk om te gaan zwemmen in de regen. We deden lekker lui en namen de taxi. Een heerlijke, frisse cocktail kon er wel in! Op zaterdag is er één cocktail die je kan krijgen voor 1 + 1 gratis. Mooi meegenomen natuurlijk dus daar profiteerde ik van. Het was superlekker en bovendien ook mooi gepresenteerd. Ondertussen rook ik het lekkere eten wat werd voorgeschoteld bij de andere klanten. Dus je kan het al raden... Ik at dan ook maar een lekkere kipburger met gegrilde ananas en frietjes. Als afsluiter een warme choco met slagroom. Als we het doen, doen we het goed hé!

We brachten de hele namiddag door op het terras en ik genoot echt van mijn vrije dag. Het was inmiddels bijna tijd voor het avondeten. We fietsen eerst nog even langs de Chinees voor wat inkopen en de vierde ventilator. Ook die ventilator zal ik schenken aan de NSBS. Zien jullie het al voor je? Met een ventilator op de fiets... Gelukkig is de Chinees niet ver af en zat het ook nog verpakt in een doos!

Toen ik terug thuis was, skypete ik nog even met mijn lieve schat. Opeens hoorde ik Charlotte heel hard gillen en liep ze snel naar buiten."Sara, Sara!! Er zit een muis binnen!" Ik dacht eerst van och het zal weer wat zijn... Ik keek toch even achter het fornuis want daar zou de muis zich verstopt hebben. En ja hoor, er zat inderdaad een kleine muis. Ik heb geen bang van muizen, maar dat die opeens voor mijn voeten zou lopen dat wil ik nu ook weer niet! Dan maar op een stoel gaan staan en hopen dat die muis ging weglopen. Missie geslaagd!

Maar...

De muis liep niet naar buiten, maar onder de zetel. Hup, Sarake op haar knietjes op zoek naar de muis. Geen muis te vinden natuurlijk. Charlotte was al in paniek dat de muis in de zetel zou zitten en durfde dus niet meer te gaan zitten. De muis was weg. 

We hadden de hele dag al gezondigd wat betreft eten en drinken dus een avondje extra zondigen kon er ook nog wel bij. Een beetje verderop ligt een barbecue-zaak, de HES-D's BBQ. Het was mij al aangeraden door verschillende Surinamers dus gingen we daar maar eens een kijkje nemen. De bbq's draaiden al op volle toeren en er was veel personeel hard aan het werk. We kwamen net op tijd want de zaak heeft echt heel goed te doen. Voor mij een portie ribbetjes met patat. De lekkerste ribbetjes die ik ooit al heb gegeten! Het ziet er niet uit, maar het was zooooooooo lekker! Buikje rond gegeten. De straathonden plezierde ik met de botten van de ribbetjes. Hondjes blij, ik ook blij.

Ribbetjes met patat

We kwamen terug thuis en jullie raden het nooit, maar de muis zat dus inderdaad verstopt in de zetel! Zodra we de deur open deden, kwam er een kleine muis naar buiten gespurt. We waren weer gerust om in de zetel te gaan zitten zonder het gedacht dat die muis hier ergens in verstopt zat! Het was een leuke en gezellige dag met lekker eten en plezierige drankjes. De avond sloten we mooi af door een film! Topdag!

Zondag 24 april 2016

Op zondagmorgen werden we weer hartelijk uitgenodigd door onze huisbazen. 

Deze keer voor een hindoeïstische traditie: Moeran Sanskaar. In het Hindoeisme vinden religieuze rituelen plaats om belangrijke momenten in het leven te benadrukken. Zo'n ritueel wordt de sanskaar genoemd. Het zijn als het ware zuiverings- en spiritualiseringsrituelen. Er zijn 16 sanskaren in totalen waarvan er 11 worden uitgevoerd rond de geboorte van een kind. De bekendste is de moeran sanskaar: het kaalscheren van het hoofd van de baby. Dit vind meestal plaats in de 3de, 5de, 7de maand of 3de levensjaar van het kind. 

Hieronder even een korte uitleg over de symbolische waarde van dit ritueel:

"Symbolisch ligt de reden vervat in de Karma leer. Met het kaalscheren begint men met de lichamelijke reinheid gevolgd door geestelijke reinheid, te weten de zorg om de menselijke geest zuiver en rein te houden. Het haar dat in de baarmoeder is gegroeid, wordt geassocieerd met het verleden, met de vorige levens. En met de vorige levens ook de negatieve aspecten die deze levens met zich mee hebben gebracht. De Karma van de mens leidt, volgens het Hindoeïsme, tot positiviteit of negativiteit, al naar gelang hoe men leeft. Als naar de Karma leer, de ziel die heeft plaatsgenomen in het lichaam negatieve daden heeft verricht, krijgt het kind er in dit leven ook mee te maken. De sanskaar rituelen vinden plaats om de mens hiertegen te beschermen. Vandaar ook dat er bij deze ceremonieën mantra’s, liederen en gebeden worden gezongen en opgedragen. Op het kaalgeschoren hoofd wordt vaak een Aum-teken aangebracht (de naam van God). Op het moment dat het wordt kaalgeschoren, kan het kind zich richten op de toekomst. Met de Moeran begint het kind met de ontwikkeling van diens eigen karma."

Het was natuurlijk een eer om dit ook te mogen meemaken van kortbij. Een typisch traditie onder de hindoestanen waarbij ik aanwezig mocht zijn. Heel speciaal! De familie en vrienden die aanwezig waren, kende ik al een beetje van de voorgaande keren. Ze waren dus niet vreemd voor me. Het zijn zulke gastvrije mensen allemaal! De ochtend begon met vrolijke muziek en de opkomst van enkele familieleden. Zij hadden allemaal eten vast om te geven aan de familie van de baby. Er werd vrolijk gedanst en er waren twee vrouwen die zongen en trommelden. Er hing meteen een gezellig sfeer! Bij het binnenkomen, kreeg ik eerst een zakje met fruit en een doosje met een soort van koekje, deeg en suikerbolletje. Dit is ook weer een typisch Surinaams iets. Het wordt gegeven bij zulke rituelen of eveneens ook bij een huwelijk. Ondertussen speelden de dames vrolijk verder op de trommels en zongen ze luidkeels. Er werden drankjes uitgedeeld en uiteindelijk begon het ritueel. Het is zo'n brave en stille baby. Hij liet gewoon zijn hoofdje kaal scheren zonder een enkele traan te laten. Hij zag er helemaal anders uit want hij had zo'n mooie zwarte bos haar!

 De opkomst van de familie

 Moeran Sanskaar 

Moeran Sanskaar

De vele trotse tantes en nichten

Een spel waarbij de baby wordt 'gekidnapt' en de familieleden geld moeten geven om hem te bevrijden.

Er werden steeds meer en meer hapjes uitgedeeld. Dat ben ik al gewoon van hen. Hoe meer eten, hoe beter. Daarna konden we nog aanschuiven bij het buffet. Deze keer zonder vlees of kip want het is ook traditie om tot 3 dagen voor dit ritueel vegetarisch te eten. Ook op de dag van de sanskaar wordt er nog vegetarisch gegeten. Ik had toch een beetje bang om eten op te scheppen omdat het meestal heel pikant is. Gelukkig was dat deze keer niet het geval en kon ik eens genieten van lekker Surinaams eten. Ook op deze dag weer goed gezondigd!

Nog een bedankje voor onze komst. Typische Surinaamse versnaperingen.

De namiddag was dan weer vol gepland met de voorbereidingen voor het inrichten van de zorgklas. We maakten een plattegrond van de klas en werkten zo enkele ideeën uit die we de komende week zullen voorleggen aan de juf. Hopelijk gaat ze akkoord met ons plan en kunnen we er zo snel mogelijk invliegen!

Dikke kus

xxxxxxx

Dag 77: Brailletraining les 2

Vrijdag 22 april 2016

Lieve lezers,

Het einde van mijn stageweek is alweer aangebroken. Gelukkig regende het niet en kwam ik droog aan op stage. Juist op tijd want even later begon het superhard te regenen! Om 08.30u verzamelde iedereen zich in de grote zaal voor de twee les van de Brailletraining. Mijn verwachtingen werden voldaan en eindelijke zouden we beginnen met het aanleren van het alfabet!

Ik moest zo gaan zitten zodat ik een slechtziend of blind persoon mee kon begeleiden. Alle ziende personen, die aanwezig waren, moesten dit doen. Ik had gezorgd voor een nieuwe aanwinst voor de groep. De dame met wie ik de dag ervoor een gesprek had in verband met de SOOS enquêtes. Het is de dame die ook doof is waarbij ik een handje kon helpen. Gelukkig moest ik niet alles roepend herhalen wat er verteld werd omdat ik me anders zelf niet zou kunnen concentreren. Ik schreef de belangrijkste dingen op zodat ze dit zelf kon lezen of ik nam haar handen vast en begeleidde haar op die manier. Beiden werkten goed dus ging ik hiermee verder. Aan de andere kant van mijn zijde zat de jongste van de groep. Een jongen van 16 jaar die ook Braille leert omdat hij zeer slechtziend is. De les startte met een kleine opmerking voor ons allemaal. Ik en de anderen zaten allemaal niet goed op onze stoel. We moesten rechtstaan, onze armen wakker schudden en terug op de juiste manier plaatsnemen op de stoel. Dat wilt zeggen: dicht tegen de tafel zodat de armen kunnen rusten op de tafel, rug tegen de rugleuning van de stoel en benen langs elkaar met beide voeten op de grond. Dit is de juiste houding die de kinderen in de klas wordt aangeleerd en die wij blijkbaar allemaal vergeten zijn. Het was even wennen om terug op deze manier op een stoel te zitten, maar ik probeerde het wel vol te houden. 

Toen iedereen terug op zijn stoel zat, moesten we onze handen losmaken. Dit is een belangrijke oefening omdat we namelijk gingen werken op een Perkin (een Braille typemachine). Ik ben dit natuurlijk niet gewoon waardoor het dus echt noodzakelijk was om dit te doen. We moesten allerlei oefeningen doen met onze handen: met de vingers op de tafel tikken, een vuist maken en heel hard knijpen en daarna nog even los schudden.

Nadat dit gebeurt was, gingen we verder met de effectieve leerstof. Het Braille alfabet. Eerst kregen we een woordje uitleg over hoe het eigenlijk in z'n werk gaat. Een braille-teken wordt gevormd door punten. Minimaal 1 punt per letter en maximaal 6 punten. De punten hebben een vaste plaats. De punten worden geteld van boven naar onder. Je kan het vergelijken met de ogen van een dobbelsteen wanneer je 6 gooit. De drie linkerpunten zijn de punten 1,2,3 en de drie rechterpunten zijn de punten 4,5,6. We begonnen met de letter A, G en K en mochten dit oefenen met een houten braille-cel. De letter A is punt 1. De letter G zijn punten 1,2,3 en 4. De letter K zijn punten 1 en 3. Het lijkt allemaal heel ingewikkeld, maar het is eigenlijk gewoon vanbuiten leren. Net zoals vroeger de woordjes van Frans of Engels. 

Als volgt kregen we een heleboel informatie over de Perkin. Het is zoals een typemachine van vroeger, maar dan met minder toetsen. Om hiermee te kunnen werken, moet ik natuurlijk eerst weten voor wat alles dient op deze machine en hoe ik er een blad papier moet insteken. Niet gemakkelijk om dit voor de eerste keer te doen! Zeker als de machine niet mee wilt werken. Gelukkig is er iemand van de groep die deze machines maakt op de NSBS. Hij kon dus een handje toesteken en mij terug verder helpen. De hele informatie over hoe deze machine werkt, ga ik jullie besparen. Ik kan wel vermelden dat er maar 9 toetsen zijn: 6 voor de letters te combineren, 1 voor een regel verder te gaan, de spatietoets en 1 voor uit te wissen. Voor een letter te maken, moet je dus eigenlijke meerdere toetsen tegelijk indrukken. Niet gemakkelijk om te onthouden hoor!

We leerden vandaag de letters A, B, C, D, E, F en G. Toch al heel wat voor de eerste echte les Braille. De werking van de braille-machine heb ik al aardig onder de knie. Ook de letter die mij vandaag zijn aangeleerd lukken al vrij goed. Ik kan ze goed onthouden dus ik hoop dat dit in de volgende lessen ook nog zo zal zijn. Tegen volgende week hebben we alvast huiswerk meegekregen. Oefenen, oefenen, oefenen! 

In de namiddag had ik een individueel gesprek gepland met één van de leerlingen van de Louis Braille School. Een leerlingen waaraan ik ook om de twee weken een ADL-les geef. Het was geen gemakkelijk gesprek omdat het een jongen is die snel afgeleid is en niet altijd even goed weet wat hij moet antwoorden. Ik stelde veel vraagjes over school, hobby's en de thuissituatie, maar sommige vragen begreep hij echt niet. Ik probeerde deze andere te formuleren, maar met weinig resultaat. Om de thuissituatie onder de loep te nemen, kreeg hij de opdracht om een tekening te maken. Hoe een kind tekent en welke kleuren hij gebruikt, zegt namelijk veel over zijn gemoedstoestand en gevoel. M. geeft mij af en toe de indruk dat hij ongelukkig is en bovendien komt hij ook erg onzeker over. De onzekerheid bleef een grote rol spelen in het gesprek, maar ik kreeg deze keer wel de indruk dat hij gelukkig is in zijn thuissituatie. Ik kan er natuurlijk naast zitten, maar daar is niets aan te doen. Ik kan enkel noteren wat hij zegt en wat zijn non-verbale gedragingen zijn. Het is aan mij als toekomstige hulpverlener om hier een duidelijk en objectief besluit over te formuleren. Ik heb het gesprek niet volledig kunnen afmaken omdat er te weinig tijd was voor het deel te doen over zelfbeeld. Volgende week maak ik een gaatje vrij in mijn agenda om hiermee verder te gaan. Hopelijk met een goed resultaat.

De tocht naar huis viel letterlijk in het water! Regen, regen en nog eens regen. We hadden gepland om naar de dierentuin te gaan, maar dat hebben we toch maar niet gedaan omdat we het niet wouden riskeren met de regen. Natuurlijk heeft de rest van de dag de zon geschenen. Laten we zeggen dat dit weer typisch is. Het Surinaamse klimaat heeft af en toe zijn kuren hoor!

Dikke kus

xxxxxxx

Dag 75 + dag 76: Vrolijke dames!

Woensdag 20 april 2016 en donderdag 21 april 2016

Lieve lezers,

Over woensdag heb ik niet al te veel te vertellen. De dag ervoor voelde ik een blaasontsteking opkomen en ik had last van mijn nieren. Ik besloot deze dag gewoon platte rust te houden en niet naar stage te gaan. Mezelf forceren heeft geen enkele zin. Ik verwittigde natuurlijk wel de NSBS dat ik niet zou komen. Ze begrepen mij gelukkig en ik kreeg een vriendelijke mail terug waarin de directrice mij veel beterschap wenste. Dus daar lag ik dan... Tot 's middags in mijn bed. Uiteindelijk moest ik wel opstaan want we zouden babysitten. Gelukkig voelde ik mij in de namiddag al wat beter en kon ik toch ook een beetje plezier maken. Een namiddag gezelschapsspelletjes spelen is altijd eens leuk!

Op donderdag koos ik er voor om terug naar stage te gaan ondanks dat ik mij nog niet 100% goed voelde. Ik weet dat ik aan mezelf moet denken wat betreft mijn gezondheid, maar ik heb al zo weinig tijd voor de SOOS enquêtes dat ik absoluut wou gaan. Ik beloofde mezelf wel at ik het rustig aan zou doen. Toen ik aankwam op de NSBS en iedereen ging groeten, vroegen de meesten hoe het met me was en of ik me al beter voelde. Iedereen zei me ook om voldoende water te drinken. Dat is wel een beetje typisch hier in Suriname. Als je iets aan de hand hebt, is iedereen bezorgd en denken ze onmiddellijk dat er ik weet niet wat aan de hand is. Wel heel lief natuurlijk dat iedereen zo met me inzat. 

Patricia, een lid van de SOOS en een jonge dame die ook werkt op de administratie kwam haar creatie laten zien waar ze al enkele weken mee bezig was. Ze heeft een hondje gemaakt uit plastiek zakjes. Het resultaat is prachtig vind ik! Het lijkt juist op een maltheserhondje!

Ik ging weer aan de slag met het afnemen van enquêtes. Ik begon met een oude dame. Jorda kwam mij eerder vragen of ik met haar wou starten. De dochter van deze dame had al enkele keren naar de NSBS gebeld voor te vragen wanneer haar moeder aan de beurt kwam voor de enquete. Ze was er continu over bezig en liep dus eigenlijk met veel stress rond. Om de stress van haar weg te nemen, mocht zij dus als eerste aan de beurt komen. Ze zag er gelukkig uit toen ze binnenkwam en helemaal niet zo oud als dat ik had gelezen! Ik zag op mijn lijst staan dat ze de oudste is van de leden van de SOOS. Van het jaar 1924. Ik dacht: "Wauw, dat kan toch niet dat zij 90 jaar is?". Als ik haar geboortedatum niet eerder had gezien, had ik haar 65-70 jaar geschat. De Surinamers zien er wel bijna allemaal jong uit voor hun leeftijd. Dat is een feit. Het was een zeer aangenaam gesprek met haar. Ze had veel te vertellen wat goed is om in haar dossier te zetten. Vooral over de tijd toen ze nog een kind was. Ze vertelde veel over haar moeder. Zij werd de zwarte prinses genoemd en door de familie gedragen op handen. Ze vertelde veel over hun religie. Ze vertelde zoveel hierover dat ik op de duur niet meer goed kon volgen. Het kwam er op neer dat er veel keuzes gemaakt moesten worden tussen het protestant zijn of het katholiek zijn. Zij zelf is uiteindelijk van katholiek naar protestantse godsdienst overgegaan. We hebben tijdens het gesprek veel gelachen. Vooral toen ik vroeg wat haar dromen/wensen/doelen voor de toekomst zijn. Ze antwoordde dat ze graag wou touwtje springen omdat ze dat als kind graag deed. Opeens begon ze zo hard te lachen dat ik dacht dat ze niet meer bij zou komen. Ze vond het een leuk mopje aangezien ze niet meer goed te been is en volgens haar "al moeite heeft om op haar voeten te staan". Ik bedankte haar voor haar medewerking en vertelde haar hoe fijn ik het vond dat ze zoveel vertelde en dat ze zo sociaal is. Ik maakte ook een oprecht compliment dat ze een erg leuke dame is! Dat vond ze natuurlijk fijn om te horen. 

Na een kleine pauze ging ik verder met een andere dame. Dit gesprek verliep helemaal anders dan de gesprekken die ik voordien al had gedaan. Deze dame is namelijk erg slechtziend en doof. De vragen kon ik niet op een normale manier aan haar stellen, maar al roepend en vlak langs haar oor. Sommige dingen begreep ze dan nog niet dus had ik de oplossing gevonden om volledig met mijn laptop te werken. Ik gebruik mijn laptop sowieso elke keer omdat dit gemakkelijker is en sneller. Nu kon ik er gebruik van maken door de vragen in een heel groot lettertype te zetten zodat ze het zelf kon lezen en antwoorden. Dit ging wel heel goed en zo kon ik het gesprek tot een goed einde brengen. De dame was blij om mij te leren kennen en beaamde dit door mij een stevige handdruk te geven, maar toch met haar vrouwelijke zachtheid. Ook dit was een aangenaam gesprek en bovendien een zeer lieve vrouw om mee te praten. Het deert haar niet dat ze zowel slechtziend als doof is. Ze heeft zoals iedereen een normaal leven met een leuke familie en lieve vrienden om haar heen. 

De enquêtes verlopen goed en ik heb me erbij neergelegd dat ik deze taak nooit volledig zal kunnen afronden. Ik ben wel tevreden met het, tot nu toe, opgeleverde resultaat. Het is leuk om deze mensen te leren kennen en met hun een praatje te slaan. Bovendien neem ik veel werk uit de handen van het vast personeel waardoor zij ook met andere en belangrijke dingen aan de slag kunnen gaan!

Daarna ging ik nog even verder met de leerlingendossiers. Ik zette hun algemene gegevens hier al in zodat dit al op punt staat en dit achteraf niet vergeten wordt. Uiteindelijk had ik nog een half uurtje over en ging ik nog even helpen in de bibliotheek. Er is nog veel werk omdat al de boeken door elkaar staan en er dus geen structuur meer is. Ik hielp even door de boeken in de juiste reeks te zetten. Een boek dat is omgezet naar het Brailleschrift zorgt voor veel meer pagina's dan het werkelijke boek waardoor er dus bijvoorbeeld van 1 gewoon boek, 5 Brailleboeken zijn. Ik probeerde deze zo goed mogelijk bij elkaar te plaatsen zodat er een structuur ontstaat en zodat de juf hier achteraf titelbladen kan bijhangen. Het is een lieve juf die mij altijd vriendelijk bedankt voor mijn hulp. Wat natuurlijk wel fijn is als je iemand helpt. Ik merk ook steeds meer dat mijn band met C. beter wordt. De juf kwam naar mij toe met hem om te zeggen dat hij al de hele voormiddag naar mij vroeg. Ik zag dat hij aan het wenen was. Hij had in zijn broek geplast en de juf was kwaad op hem geworden (terwijl hij hier niets aan kan doen). Ik troostte hem en zei dat het niet erg was. Ik nam hem bij zijn hand, droogde zijn tranen en hielp hem met een zuivere broek aan te doen. Hij was meteen weer opgevrolijkt toen hij even bij me was. Ik voel me goed bij het feit dat onze vertrouwensband steeds beter wordt. Ik zal hem echt missen als ik terug naar België ga want het is een schat van een kereltje!

Mijn stagedag was weeral om en gelukkig kwam ik net thuis aan toen het begon te regenen. Het is duidelijk dat het regenseizoen is begonnen... Niet leuk hoor want je weet nooit wanneer je in een plensbui terecht komt. Het enige wat ik kan doen is elke keer, als ik met de fiets weg ben, mijn regenjas meenemen. Ook al helpt dit niet tegen de felle tropische regenbuien. Het zal het gedacht maar zijn zeker? :D Nadat mijn honger gestild was, vertrokken we richting de Cambio. De koers is terug aan het zakken dus het was nu de moment om het geld af te halen van de inzameling van de wafelverkoop en de vrije bijdragen. Het geld verdeelden we over drie scholen: de Kennedy Stichting, de Louis Braille School en de Dothschool. Afhankelijk van hun noden en behoeften wordt er een bepaald bedrag aan deze scholen gegeven. We geven niet gewoon het geld, maar proberen effectief noodzakelijk materialen te kopen zodat we met zekerheid weten dat het geld niet zal verdwijnen in iemand zijn broekzak. Voor d Louis Braille School zijn er inmiddels al drie ventilatoren aangekocht voor in de klassen. Tijdens de renovatiewerken in de paasvakantie zijn er namelijk ventilatoren gestolen waardoor de kinderen nu elke dag in de warmte les moeten volgen. Ik had dit besproken met het schoolhoofd en stelde haar voor dat ik nieuwe zou kopen. Ze was hier meteen enthousiast over. Eigenlijk hebben we er vier nodig, maar we zijn nog volop op zoek naar de vierde. Wat er met de rest van het geld zal gebeuren en de materialen die ingezameld zijn, hou ik jullie nog van op de hoogte!

Mensen gelukkig maken, dat is waarvoor we het doen!

Dikke kus

xxxxxx

Dag 74: Kunstwerken maken met kleine kunstenaars

Dinsdag 19 april 2016

Lieve lezers,

Geen al te goed begin van de dag want ik was weer opgestaan met een blaasontsteking en bovendien ook veel last van mijn nieren. Het ging echt mijn dag niet worden dus besloot ik op voorhand om het rustig aan te doen op mijn stage. Mevrouw Hanenberg kwam mijn lokaal ingewandeld en vroeg hoe het met me ging en wat mijn planning zou zijn voor deze dag. Ik zei dat ik normaal op dinsdag individuele begeleiding geef, maar dat ik het rustig aan zou doen. Ze begreep me gelukkig volkomen. Ik kan dus wel stellen dat ik de eerste twee uren niet veel had gedaan... Met een andere stagiaire in overleg gegaan over de individuele gesprekken en uiteindelijk kwam het schoolhoofd binnen om even een praatje met ons te slaan. "Even" was het niet want ze heeft een dik uur binnen gezeten om te praten over het internaat van B. Eén van de leerlingen van de zorgklas. In Suriname worden veel kinderen met een beperking afgestoten door de moeder. Bij B. is dit net zo en hij verblijft na de schooluren en in het weekend in het internaat. Juf J. heeft een uur binnen gezeten, zoals ik eerder al had vermeld. er werd een uur gepraat over dat B. eigenlijk niet thuis hoort op het internaat omdat het een internaat is voor kinderen met HIV. Bovendien is het internaat absoluut niet meer in goede staat en van een goede hygiëne is ook geen sprake. Het internaat is veel te klein voor de vele kinderen die daar verblijven. De NSBS stelt zich ook de vraag of B. wel effectief een bed heeft om in te slapen. Er zijn nog veel meer negatieve dingen om te vertellen over het internaat, maar door hierover te vertellen wordt er uiteraard niets veranderd aan de situatie. Jammer genoeg!

Na de speeltijd besloot ik aan de slag te gaan met C. Toen ik naar de klas wandelde, kwam ik op het idee om de volledige klas te betrekken bij de opdracht. Het is belangrijk dat een kind leert om samen te spelen of een opdracht te maken met andere kinderen. Door enkel individueel bezig te zijn, gaat hij dit natuurlijk niet leren. De juf van de klas vond het een goed idee dat ik dit wou doen en ze was ook heel geïnteresseerd in wat ik precies ging doen. Ze zei onmiddellijk dat ze mee zou komen om te kijken omdat de op deze manier ook dingen van mij kon bijleren. Ik had weer een leuke knutselactiviteit voorzien, maar ik probeer hier wel afwisseling in te brengen wat betreft de materialen. Deze keer koos ik voor een wc-rolletje. Ik knipte strookjes tot op de helft van het wc-rolletje zodat er een soort ster zou ontstaan. Het was de bedoeling dat de leerlingen dit in de verf zouden steken en stempelen op een groot vel papier. Het resultaat zou dan lijken op vuurwerk. Na wat meer uitleg over de opdracht en het oefenen van de handelingen konden de kinderen aan de slag. Ze mochten allemaal rond het vel papier zitten en er een groot kunstwerk van maken. Het doel van deze opdracht was het verder ontwikkelen van de fijne motoriek en ook samen aan de slag gaan. 

Eerst met het wc-rolletje in de verf

C. ruikt altijd aan de verf met als gevolg...

En stempelen maar!

 Een handje helpen...

 De handen verven en afdrukken maken, Plezier tot en met!

Handen vol en gezicht ook :D

 Het werkstuk afmaken met de namen van mijn kleine kunstenaars!

Het resultaat mag er zijn! Een mooi kunstwerk om op te hangen in de nieuwe zorgklas.

Er was nog wat tijd over dus had ik het idee om nog verder te gaan met de verf. Ze hingen toch al helemaal onder dus nu konden we er nog een beetje van profiteren om hen samen iets te laten doen. Een andere stagiaire had het idee om te verven op muziek. Op vakgebieden is hier dus het vak beeld (knutselen) en muziek aan elkaar gekoppeld. Ze moesten luisteren naar muziek en met het ritme van de muziek meebewegen met de verfborstel. Hierdoor werd er gebruik gemaakt van de fijne motoriek, namelijk het schilderen. De muziek verschild qua snelheid. Hun inlevingsvermogen wordt hierdoor op de proef gesteld. Het duurde even voordat de leerlingen de opdracht door hadden, maar met wat hulp hier en daar konden ze uiteindelijk zelfstandig op het ritme mee bewegen. Een leuk zicht als je hen zo bezig ziet!

 Uiteindelijk werd er niet meer op het vel papier geschilderd, maar op het gezicht. En lachen maar!

Kleine deugniet!

Nog wat extra verf. R. moest de stip zoeken en er iets moois van maken.

Te klein om aan de wasbak te kunnen, dan maar op deze manier!

Dikke kus
xxxxxxx